Artikel in het Japanse tijdschrift “Fukuoka Now”, februari 2011

Sinnocular – Gaijin Rock

Vulkanen zijn niet het enige explosieve in Kumamoto

Tekst geschreven door Hugh McCafferty
Foto’s gemaakt door Yuichiro Hirakawa en Nick Szasz

Op een gemiddelde avond in een concertzaal in Fukuoka, is het niet gebruikelijk om veel buitenlanders tegen te komen in het publiek, laat staan op het podium.
 Misschien zie je af en toe, hier en daar wel eens een verdwaalde niet-Japanner als lid van een band – maar een band volledig samengesteld uit buitenlanders? Onmogelijk? Maak dan nu kennis met Sinnocular. De band uit Kumamoto heeft een jaar lang rondgetrokken door Kyushu en daar alle rockpodia plat gespeeld. En hun sfeervolle, authentieke, alternatieve rockmuziek begint zowel in Japan als daarbuiten de aandacht te trekken. Fukuoka Now praatte bij met de vier mannen voor aanvang van een recent optreden bij Beat Station in Yakuin.

Maar eerst even de feiten op een rij. Drummer/producent Edwin Huits is afkomstig uit Nederland en is reeds actief in de professionele muziekindustrie sinds hij, op de prille leeftijd van 14, zijn eerste baan als sessiemuzikant kreeg. 
Frontman Anthony Coronado komt oorspronkelijk uit Texas en begon zijn muzikale ontdekkingsreis als tiener. Anthony was destijds thuis aan het herstellen van een zware hersenoperatie en had zodoende veel vrije tijd. 
Bassist Lander Sims komt uit Montana in de Verenigde Staten en, zoals het een echte punk-rocker betaamd, had hij nog nooit een basgitaar aangeraakt voordat hij vorig jaar bij Sinnocular aantrad als bassist (hoewel daar gelukkig niets van te merken is). 
Tenslotte speelt New Yorker Walter Scarborough 7-snarige gitaar en, na het vergaren van de nodige ervaring in verschillende jazz en rockbandjes over de jaren heen, is hij meer dan in staat om werkelijk epische gitaarsolo’s uit zijn gitaar te toveren.

Hoewel de leden van Sinnocular aanvankelijk hier naartoe kwamen om Engels te onderwijzen, bespreken ze hun werk buiten de band liever niet. Walter zet uiteen: “We zijn allemaal naar Japan gekomen om verschillende redenen, en doen allerlei verschillende dingen naast de band, maar hetgeen dat we met elkaar gemeen hebben is deze band. En zo wil ik me graag naar buiten profileren – ik speel in deze band en daar ben ik erg trots op. Dus we proberen onze persoonlijke bezigheden en activiteiten gescheiden te houden van de band.”

De instelling om niet over ander werk te praten verraadt de stille intensiteit en de scherpe focus waardoor de band gedreven wordt. En, tot dusver, hebben deze inspanningen al flink wat opgeleverd: een EP uitgegeven, een LP is onderweg en zal naar verwachting in het voorjaar uit moeten komen, regelmatige optredens, een online distributieovereenkomst en air-play in Japan, de Verenigde Staten en Europa. Niet slecht dus als je bedenkt dat de band pas een jaar bezig is.

Hoe is het voor een groep Westerlingen die de muziek scene in Japan proberen te navigeren?
 Volgens Walter is, “het grootste verschil dat de verwachtingen anders zijn. In Amerika zou ik waarschijnlijk geen pre-show vergadering hebben met het technische personeel, buigen naar de geluidsman/vrouw of hem/haar beleefd verzoeken om het volume van mijn monitor te verhogen. Dus dat maakt bepaalde zaken echt wel iets anders.” “Beter gezegd,” voegt Lander toe, “met de taalbarrière en dergelijken moet je gewoon vaak op alles voorbereid zijn. Wat er ook gebeurt, je moet continue tegen jezelf blijven zeggen “OK, geef je er maar aan over.””

Maar natuurlijk heeft het ook zo zijn voordelen om een ‘buitenlandse band’ te zijn, volgens de bassist. “Waar we ook komen, de eerste reactie van mensen is altijd ‘kakkoii (red. Japans voor ‘cool’), iets nieuws!’” “Ze willen graag horen hoe we klinken,” bevestigt Anthony. En, met een bescheiden grijns op zijn gezicht voegt hij daar aan toe “zelfs als we die avond niet geweldig spelen.”

Wat Edwin betreft, betekent het verschil in culturele en muzikale achtergrond dat Sinnocular zich kan onderscheiden van de concurrentie. “Een van de dingen die de eigenaar van ons distributielabel zei was dat ze ons leuk vonden omdat ons geluid niet Nederlands of Amerikaans is – ze konden ons niet in een hokje stoppen. Met andere woorden: ze vonden het vooral interessant dat we een compleet eigen geluid hebben, totaal anders dan wie dan ook en ik denk ook dat dit het voordeel is wat we hebben ten opzichten van de Japanse bands hier.”

Hij zit er zeker niet naast met zijn beoordeling van hun geluid. Terwijl de band liedjes aflevert in een breed spectrum van sfeervolle post-punk tot stevige stadion-rock met ballen, doet de humeurige teneur van Anthony’s stem denken aan de Britse indie-rockers “Dove”.Op hun debuut EP staan liedjes variërend van “Elbow”-achtige, radiovriendelijke, progressieve tot snoeiharde art rock (à la “A Perfect Circle”) tot aan pittige new wave met sterke invloeden van de “Police”. En dat alles in een tijdsbestek van slechts 25 minuten. Desalniettemin, en zeker niet onbelangrijk, creëren ze ondanks het vertoon aan eclecticisme een geheel eigen geluid dat ze weten vast te houden.

Op het podium vervullen alle vier de leden sterk verschillende, maar elkaar aanvullende rollen. Anthony is de gevoelige, no-nonsense frontman. Lander is het luchthartige contrast op de bas die voor de interactie met het publiek zorgt en het publiek in vervoering weet te brengen. Walter is de zelfverzekerde leadgitarist wiens levendige gitaarspel wordt gereflecteerd in zijn vele extatische “gitaar-solo gezichten” (alleen al het zien van deze gezichtsuitdrukkingen is de toegangsprijs meer dan waard – John Frusciante wees gewaarschuwd!). Tot slot vormt Edwin met zijn slagwerk de ritmische krachtcentrale die alles aandrijft.

Hoewel het voor geweldige nummers zorgt, kan de brede waaier aan muzikale invloeden en benaderingen van de band ook zo zijn negatieve kanten hebben – bijvoorbeeld wanneer de band samen een lange autorit maakt. “We moeten om de beurt muziek afspelen, waarbij we steeds onze iPods wisselen, omdat iedereen in de band naar andere muziek luistert,” verklapt Walter, die persoonlijk een zwak heeft voor de vreemde combinatie van Megadeth en “zeer meisjesachtige” J-Pop (red. Japanse popmuziek).

Al het toeren van de band heeft zeker geleid tot kleine scheurtjes, hoewel niet noodzakelijk altijd voor Sinnocular. “Er was één bizarre situatie die niet ons betrof, maar een andere buitenlandse band waarmee we eigenlijk zouden spelen, “Four Minutes Til Midnight”,” begint Edwin. “We zagen hoe zij voor onze ogen werden gearresteerd,” vervolgd Walter, met een blik in zijn ogen alsof hij nog altijd licht geschokt is. “Wij weten niet precies waarom. We keken er echt heel erg naar uit om met hun te spelen, omdat zij een bekende band waren. We weten nog steeds niet precies wat ze hebben gedaan, maar we zagen dat hun auto werd doorzocht en daarna werden ze een politiebus ingeleid waar ze vermoedelijk zijn gefouilleerd.” Om het verhaal nog levendiger te maken voegt Anthony hier aan toe dat hij absoluut heeft gezien dat de politieagenten handschoenen aantrokken. “En toen werden zij allen in een auto geduwd en afgevoerd.” Sindsdien hebben wij niets meer van hun vernomen.” Een spannend verhaal, maar uiteindelijk heeft Sinnocular gewoon hun show kunnen spelen, dus al met was het niet echt zulk slecht nieuws.

Buiten het vermijden van problemen onderweg, heeft de band een stevig repertoire aan opnames opgebouwd. Hun EP, luisterend naar de naam “Sinnocular”, is beschikbaar via iTunes en diverse andere online stores en momenteel is de band bezig met het afronden van de laatste opnames voor hun debuutalbum die waarschijnlijk uit zal komen in de lente van dit jaar.

Maar ongeacht de hoeveelheid tijd en energie die ze er insteken, heeft een band die zo verschillend is eigenlijk wel een kans om het te maken in Japan? Bij het horen van deze vraag, springt Walter op en komt die zelfverzekerde blik in zijn ogen weer terug. “Als je er over nadenkt, denk ik dat het zeer moeilijk is om een buitenlandse band in Japan te zijn, omdat het gewoon een weg is die nog niet is verkent. Niemand heeft dit nog echt gedaan – maar wij doen het wel. Soms is het erg moeilijk en vraag ik me af ‘is dit het einde?’, maar we zijn nog steeds samen en we boeken nog steeds vooruitgang. Ik denk dat we best trots mogen zijn op hoe ver we al gekomen zijn en ik ben erg benieuwd naar wat er nog komen gaat.”

Als u dit artikel op de website van Fukuoka Now wilt lezen kunt u hier terecht voor het origineel in het Engels: http://www.fukuoka-now.com/articles/show/4536

PERSBERICHT

SINNOCULAR TEKENT BIJ DISTRIBUTIONLABEL

KUMAMOTO, JAPAN, 1 october 2010 – De Nederlands/Japans/Amerikaanse band Sinnocular is verheugd hun samenwerking met het Nederlandse DistributionLabel wereldkundig te maken. DistributionLabel helpt Sinnocular bij de wereldwijde distributie van hun baanbrekende debuut EP.
Dankzij DistributionLabel is Sinnocular’s EP (“Sinnocular”) nu wereldwijd verkrijgbaar in alle bekende en minder bekende online stores, waaronder de winkels van Virgin, iTunes, Amazon, Radio 538 en vele anderen.

Sinnocular is een vierkoppige band, gevestigd in Kumamoto, Japan. De band probeert de grenzen van krachtige rock te verleggen in Japan, maar ook daar ver buiten.
Op hun debuut EP (mini-album) staat een breed scala aan nummers die variëren van eerlijke ballades, over vaak onontgonnen onderwerpen, tot furieuze no-nonsense rockmuziek.
Sinnocular geeft een nieuwe draai aan het woord “Internationaal” door ’s werelds eerste Japanse band te zijn zonder Japanse bandleden. De band, opgericht in juli 2009, was een resultaat van drie Amerikanen wiens pad kruiste met dat van een Nederlander in Kumamoto, Japan. Het resultaat is een werkelijk unieke mix van het beste dat de Amerikaanse, Nederlandse en Japanse muziek te bieden heeft.

Voor een actueel overzicht van Sinnocular’s Touragenda kunt u terecht op www.sinnocular.com

———————————————————————————————

NOOT VOOR DE REDACTIE

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met:

Walter Scarborough
401 Chelsea Izumi
Izumi 2-6-25
Kumamoto City, Japan
862-0941
admin@sinnocular.com

http://www.sinnocular.com


Persbericht januari 2010

NEDERLANDER HEEFT MUZIKAAL SUCCES IN JAPAN
Sinnocular brengt debuut EP uit in Januari 2010

KUMAMOTO, JAPAN, 5 januari 2010 – De nieuwe aanstormende internationale
band Sinnocular (met de Nederlandse drummer Edwin Huits) is trots om aan
te mogen kondigen dat hun debuut EP wereldwijd verkrijgbaar zal zijn vanaf
15 januari 2010. De EP van de band is een spetterend voorproefje van wat
wellicht een van de meest veelzijdige en echt internationale bands ter
wereld zou kunnen zijn.
De liedjes op de EP variëren van hartverwarmende ballades over vaak nog
onverkende onderwerpen tot onbevangen no-nonsense rock.

Sinnocular geeft een nieuwe draai aan het woord “internationaal” doordat
het de eerste Japanse band ter wereld is zonder Japanse leden.
Opgericht in juli 2009, was de band het resultaat van drie Amerikanen
wiens wegen kruisten met het muzikale leven van een Nederlander in de
Japanse stad Kumamoto.
Het resultaat is een echt uniek mengsel van het beste dat de Amerikaanse,
Nederlandse en Japanse muziek te bieden heeft.

Hoewel Sinnocular reeds een aantal shows heeft gespeeld in november en
december staat er nog een hele reeks aan concerten op het programma.
De officiële releaseparty voor de EP staat op de planning voor begin
januari 2010 en wordt gehouden in Japan voor alle Japanse, maar ook
internationale fans. Vanaf dat moment zal de CD ook in de winkels liggen
in Amerika en Japan. De Nederlandse fans moeten echter nog iets langer
wachten, want pas vanaf begin februari zal Sinnocular’s debuut EP ook
wereldwijd te koop zijn.

###

Neemt u voor meer informatie alstublieft contact op met:

Sinnocular
t.a.v. Edwin Huits (Walter Scarborough for contact in English)
401 Chelsea Izumi
Izumi 2-6-25
Kumamoto City, Japan 862-0941
info@sinnocular.com
http://www.sinnocular.com
(+81) (0)90 – 6 773 4731 (Nederlands, English, Deutsch & 日本語)


Radio Interview voor Unique FM (zondag 10 january 2010)

Intro

Interview part 1

Interview part 2

——————————————————————————————————————–

Krantenartikel over Sinnocular’s bassist, Lander Sims (Kumanichi, vrijdag 22 januari 2010 )

A special thanks to Mr. Inoue and Kumanichi newspaper for their dedicated work.

This post is also available in: Engels, Japans